මම අද උදෑසන කෝච්චියේ කොළඹ එන්න පිටත් උනා. ගාල්ල ස්ටේෂමෙන් කෝච්චිය පිටත් වෙද්දී ඒ වෙනකොටත් තරමක වේගයක් ලබා සිටි කෝච්චියට නගින්න උත්සාහ කලා මනුස්සයෙක්, දුවගෙන ඇවිත්. ඒ මම හිටිය පෙට්ටියේ දොරකින්මයි. මේ වන විට මමත් ජනේලයෙන් මේ දිවඑන මනුස්සයා දෙස බලාගෙන හිටියේ.

අවාසනාවක් මහත ! අර වේගයෙන් යන දුම්රියේ (ඒ වන විටත් කොහොමටවත් නගින්න බැරි තරම් වේගයකිනුයි දුම්රිය ගමන් කලේ) එල්ලෙන්න බැරි උනා අර මනුස්සයාට. ඔහු එක්වරම දුම්රියත් වේදිකාවත් අතර හිඩැසට ඇද වැටෙද්දී මම ඇස් පියාගත්තා.

මිනිසුන්ගේ කෑ ගැසීම සමග තිරිංග තද කර දුම්රිය නතර උනා. ගාඩ් මහතාත් මෙය දකින්නට ඇති. ඉන්පසු මිනිසුන් කතා කල දේ මට ඇසුනේ හීනයක වගේ. මගේ මුලු සිරුරම දහදියෙන් තෙත්වී ගිය අතර ඇස් නිලංකාර වුනා. මද හෝ සහනයක් ලැබුනේ දුම්රියේ වැසිකිලියට ගොස්, උදේ ගෙදරින් එන්නට පෙර බඩට දමාගත් කෙසෙල් ගෙඩියත් කිරි තේ කෝප්පයත් ආපසු ආපු පාරෙන්ම හැලීමෙන්ම පසුවයි. ලඟ සිටි කෙනෙකුගෙන් වතුර ටිකක් ඉල්ලාගෙන බීව්වා ඉන් පස්සේ. දුම්රිය කලුතරට එනවිටත් මම හිටියේ අසිහියෙන් වගේ.

මට මේ තරම් මේ සිදුවීම හිතට වැදුනේ ඇයි? මම මීට පෙර කෙදිනකවත් මිනිසෙකු මැරෙනවා දැක නැහැ, චිත්‍රපටයක මිස. තිරයේ මැවෙන එවන් දසුනක් හැබැහින් දැකීම කෙතරම් කටුකද? අනෙක් වැදගත්ම කරුණ වූයේ මගේ තාත්තාද දිනපතා දුම්රියෙන් සේවයට යන්නෙකු වීමයි. එය සිහිවූ වාරයක් වාරයක් පාසා මගේ කොඳු ඇට පෙල සීතල වී ගියා.

කොලඹ ගොස් කරන්නට හිටි වැඩ බොහොමයක් අතහැරදමන්නට වූයේ මට කෙලින් කටින් සිටින්නට බැරි තරම් පණ නැතිවී ගොස් තිබූ නිසාවෙන්. නුගේගොඩ මගේ නවාතැනට ගොස් පැය තුනක් පමණ නිදාගත් පසුවයි තරමක පණක් ආවේ.

විශේෂ සිදුවීමක් උනා දවල් කොලඹ නගර ශාලාව අසලදී. ඒ තමයි නුදුටු මිතුරෙකු, බ්ලොග්කරුවෙකු මුන ගැසීම. ඒ තමයි රජරට පුත්‍රයා හෙවත් උදාර මදුශංක ධර්මසේන. පැය බාගයක් පමණ ඔහු සමග කතාබස් කලා බස් නැවතුමේ සිට.

සවස නැවත ගෙදර එන්නට ගිය විට මට දුම්රියේ එන්න බෑ වගේ මොකක්දෝ අමුතු හැඟීමක් ආවා. ඒ පාර මම බස් එකේ ආවා.

ගෙදර ආ විගස කලේ ධාවනය වන දුම්රියේ කිසිදිනක නගින්නට උත්සාහ නොකරන මෙන් තාත්තා ගෙන් පොරොන්දුවක් ගැනීමයි.