මේ මහා සාහිත්‍යවේදී කේ. ජයතිලක මහතාගේ කෘතියකින් උපුටා ගත් කොටසක්. වැදගත්කමක් තියෙනවා කියලා හිතුන නිසා මෙහි පලකලා.

මෑතක සිට බ්‍රහ්ම ලෝකයේ ජනගහනය ශීඝ්‍ර ලෙස පහල බසින්නට විය. මිනිස් ලොවින් ගොස් එහි ඉපදිය යුතු පිරිස සළාවටක ජලය මෙන් එතැනම කරකැවෙමින් යළි යළිත් මෙලොවෙහිම උපදින්නට වූහ. මෙයින් මනුෂ්‍ය ලෝකය හා බ්‍රහ්ම ලෝකය අතර ජනගහන සමතුලිතතාව නැති වී ගියෙන් ඒ සඳහා වහාම ප්‍රතිකර්ම යෙදිය යුතු විය. පළමුවෙන්ම මීට හේතු සොයා පිළියම් යෝජනා කිරීම සඳහා කොමිසමක් පත් කරන ලදී. එම කොමිසමෙහි සොයා ගැණීම වූයේ වර්තමාන මනුෂ්‍යයන් අතර බ්‍රහ්ම ලෝකයේ උපදින්නට තරම් සුදුසුකම් සපුරාලන පිරිස හිඟ බවය. මෙය මගහැරවීම සඳහා යෝජනා කරන ලද්දේ දැනට බඹ ලොවෙහි ඉපදීම සඳහා අවශ්‍ය නීතිරීති මදක් ලිහිල් කල යුතු බවය.

අන් කිසි විසඳුමක් නැති තැන මෙය ක්‍රියාත්මක කිරීමට තීරණය විය. මේ අනුව සොරකම් හැර මිනීමැරුම් වැනි දරුණු අපරාධකරුවන් පවා එක්තරා ප්‍රමාණයකට බඹලොව උපත ලදහ. සොරකම් කරන්නවුන්ට ඒ අවසරය නොදෙන ලද්දේ දැනට එහි ඉපිද සිටින බ්‍රහ්මයන්ගේ වස්තුවට තර්ජන ඇතිවීමට ඉඩකඩ තිබූ හෙයිනි.

බ්‍රහ්මලෝකයට අලුතින් පිවිසීමට අවකාශ ලැබුවෝ වහාම “නව ප්‍රවේශකයන්ගේ වෘත්තීය සමිතිය” නමින් සංගමයක් පිහිටුවා ගත්හ. සංගමයක් ඇති කර ගත්තත් ඔවුන්ට ලබා ගැනීමට තරම් ඉල්ලීම් නොවීය. අවශ්‍ය හැම දෙයක්ම බ්‍රහ්ම ලෝකය තුල තිබූ බැවිනි. එසේ වුවත් ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කර සටන් නොකර වෘත්තීය සමිතියක් පවත්වාගෙන යාම උගහටය. මේ නිසා බොහෝ දුර සාකච්ඡා කර තර්ක විතර්කද ගෙන ඒමෙන් පසුව මිනීමරුවන්ගේ එක් ඉල්ලීමකට එකඟ වීමට තීරණය විය. එනම් දැන් කාලයක සිට ඔවුන් ලේ පිපාසයෙන් පෙලෙන නිසා එය සංසිඳුවීමට විශාල ලේ වැගිරීමක් කිරීමය.

“පැන්සලක් උල් කර ගන්න පෑන පිහියක් වත් නැති මේ බ්‍රහ්ම ලෝකයේ ලේ වැගිරීමක් ඇති කරන්නේ කොහොමදැ?”යි මෙහිදී මහා බ්‍රහ්මයා ප්‍රශ්න කර සිටියේය.

“ඒක මෙහිම ඇති කරන්න ඕනෙ නෑ. අපට පෙනෙන වෙනත් ලෝකයක ඇති කළහම ප්‍රමාණවත්” බ්‍රහ්ම පෝතකයෝ පිලිතුරු දුන්හ.

“ඒ මොන ලෝකයේද? කොහොමද කරන්නෙ?”

“ඇයි මනුෂ්‍ය ලෝකයෙ? අපි එහේ මෘගසංවර්ෂාවක් ඇති කරමු”

“අපොයි ඒක මේ කාලයෙ ඇති කරන්නෙ කොහොමද? මෘගසංවර්ෂාව වස්සවන්න පුලුවන් කල්පාන්තයෙ ලෝක විනාශය සඳහා පමණයි”

“නෑ නෑ අපිට මෘගසංවර්ෂාවක් ඕනෑමයි” මෙය මහා බ්‍රහ්මයා සමග අරගලයකට සුදුසු ප්‍රශ්නයකැයි කල්පනා කල නව ප්‍රවේශකයෝ කොලහල කරන්නට වූහ “අපේ සාධාරණ ඉල්ලීම් අපට ඕනෑ” “මහා බ්‍රහ්මයා භංග වේවා!”

කලබල උග්‍රවත්ම දෙපක්ෂය සාකච්ඡා කර එකඟත්වයකට පැමිණුනි. මහා බ්‍රහ්මයා විසින් එය මෙසේ නිවේදනය කරන ලදී.

“කල්පාන්තයේ හැර වෙනත් අවස්ථාවක මහා මෘගසංවර්ෂාවක් ඇති කිරීම ලෝක ධර්මයට සම්පූර්ණයෙන්ම පටහැණි වේ. ඒ නිසා කප මැද මේ අවස්ථාවේදී අර්ධ මෘගසංවර්ෂාවක් පමණක් ඇති කරනු ලැබේ”

“ජයවේවා” “ජයවේවා” යි බ්‍රහ්ම පෝතකයෝ ප්‍රීති ඝෝෂා කලහ.

“හොඳයි. දැන් කොහෙද අපි මේ මෘගසංවර්ෂාව ඇති කරන්නෙ? කාටත් බලාගන්න පුලුවන් විදියට ලෝකය මැද තැනක් නම් ඉතාම හොඳයි”

“ශ්‍රී ලංකාවේ, ශ්‍රී ලංකාවේ” යි තරුණයෝ යළි කෑ ගැසූහ.

පිරිස සන්සුන් කර ආපසු යැවීමෙන් ඉක්බිතිව මහා බ්‍රහ්මයා වහා ක්‍රියාත්මක විය. පළමුවෙන්ම ඔහු වේරම්බ වාතය එවා රට තුල වූ සියලු සාරධර්ම උගුළුවා ගෙන ගොස් ඉන්දියානු සාගරයේ පතිත කරවීය. එසේ පතිත වූ සාරධර්ම එහි සිටි මත්ස්‍ය වර්ගයා විසින් එසැනින්ම ගිල ගන්නා ලදී. මෙය ඉව වැටී ඈත ජපානයේ සිට පැමිණි ධීවරයෝ එම මසුන් අල්ලාගෙන සියරටට ගෙන ගියහ. සාරධර්මයන්ගෙන් නියම ප්‍රයෝජනය ලබාගනුවස් ජපන් ජාතිකයෝ එම මසුන් පිසීමකින් පවා තෙරව අනුභව කලහ.

මිනිසුන් කෙරෙන් සාරධර්ම ඉවත්කර ලූ වේරම්බ වාතය සියලු ශාක වලට කෘත්‍රිම කෘමිනාශක හා පොහොර ඉස ඒවායේ පෝෂ්‍ය පදාර්ථයන් ඉවත් කලේය. ඉන්පසු පන්සල් පොත්ගුල් වලට වැදුනු එය එහි තිබූ පුස්කොලපොත් ගිණි ගොඩවල් කරා පියාසර කරවා යැවීය. බුදු පිලිම වල පවා ඇතුලත මදය ඉවත් කොට පිටත සායම පමණක් ඉතිරි කරන ලදී.

මෘගසංවර්ෂාව ආරම්භ වූයේ මින් පසුවය. වෙනදා වැසි පොද වැටෙන්නාහාම මිනිස්සු තිරිසනුන් බවට පත්වී උනුන් ඇනකොටා මරාගන්නට වෙති. මෙහිදී මහා බ්‍රහ්මයා ජීවිතයේ පලමුවෙනි වරට මවිතයට පත්කරමින් වැස්සට කොතරම් තෙමුනත් මිනිස්සු එකිනෙකාට කාරුණිකව සන්සුන්වම සිටියහ. මීට හේතු පරීක්ෂා කිරීමේදී ඔහුට පෙනී ගියේ සාරධර්ම කොතරම් නැතිව ගියත් මිනිසුන්ගේ ජාන වලට, ඇටට, මසට, කාවැදී තිබුනු බුදු දහම විසින් ඔවුන් පාලනය කරනු ලැබ සිටින බවය.

මේ වනාහි තම පරපුරේ බක බ්‍රහ්මයාටවත් ඉදිරිපත් නොවූ ප්‍රශ්නයකි. ඔහු තම පූර්ණ ඥාණ ශක්තිය යොදා දින ගණනක් කල්පනා කලේය. අහස පොලව ගැටලමින් කල්පනා කරන ඔහුට සිතාගත හැකිවූයේ එක් උපක්‍රමයක් ගැන පමණි. එනම් සමාජ සේවයක මුවාවෙන් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන විශේෂයක් ඇති කොට එහි නියෝජිතයන් ශ්‍රී ලංකාවට එවීමය. එවිට සමාජ අභිවෘද්ධියට කැමති මිනිසුන් එම රස ගුලිය ගිලිනුයේ එහි මැද රැස් කර ඇති විෂ පුංජයනුත් සමගය.

මහා බ්‍රහ්මයාගේ මේ උපක්‍රමය සිතුවාටත් වඩා සාර්ථක විය. රාජ්‍ය නොවන විෂ ගුලි ගිලීමෙන් ඉක්බිතිව, කලින් මිනිසුන් ගත මත පතිතව තිබූ වැහි බිඳුද ක්‍රියාත්මක වන්නට විය. ඔවුහු තිරිසනුන්ටත් වඩා දරුණු ලෙස එකිනෙකා කොටා මරා ගන්නට වූහ.

—————————————————————————————–
කේ. ජයතිලක – වර්ණය ඡන්දය හා මනාපය : පලමු මුද්‍රණය 2001, පිටු 11-14

මේ ඡායාරූපයෙ ඇති විශේෂයක් නැති වුනත් මේක පිටුපස අතීත කතාවක් තියෙනවා. ඒ ගැන කියන්නයි මේ ලෑස්ති වෙන්නේ.

මේ ඡායාරූපයේ තියෙන්නේ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ පුස්තකාලයෙන් මම බැහැර ගෙනගිය ඩබ්. ඒ. සිල්වා ශූරීන්ගේ “රිදී හවඩිය” කියන නවකතා පොතේ ඇතුලු පිටුවක්. මේක ඒ කාලයේ ලියැවුන රහස් පරීක්ෂක කතාවක්. කීදෙනෙක් මේක කියවලා තියෙනවද දන්නෙ නෑ. මේ වගේම එතුමාගෙ තවත් රහස් පරීක්ෂක කතාවක් තමයි “ජූලි හත“. පුලුවන් නම් හොයාගෙන කියවන්න.

අපේ විශ්වවිද්‍යාලය කලින් පිරිවෙණක් බව (විද්‍යොදය පිරිවෙණ) හැමෝම වගේ දන්නවා ඇතිනේ. 1958  අංක 15 දරණ විද්‍යොදය හා විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාල පනත යටතේ විශ්වවිද්‍යාලයක තත්වයට උසස් කරන ලද එය 1959 පෙබරවාරි 18 වෙනි දින සිට “ශ්‍රී ලංකා විද්‍යොදය විශ්වවිද්‍යාලය” යන නමින් හැඳින්වුනා. එහි මුල්ම විශ්වවිද්‍යාලාධිපතිවරයා වුනේ වැලිවිටියේ ශ්‍රී සෝරත නාහිමිපාණන් වහන්සේ.

ඔහොම කාලයක් ගියාට පස්සේ 1972 දී පාර්ලිමේන්තුවෙන් සම්මත උනා අංක 1 දරණ ලංකා විශ්වවිද්‍යාල පනත. මේ  මගින් එතෙක් ලංකාවේ තිබූ සියලුම විශ්වවිද්‍යාල එක් විශ්වවිද්‍යාලයක හෙවත් ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ (University of Ceylon) කොටස් බවට පත්කෙරුනා, 1972 පෙබරවාරි 15 වෙනිදා සිට. ඒ අනුව අපේ විශ්වවිද්‍යාලය “ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යොදය මණ්ඩපය” (University of Ceylon – Vidyodaya Campus) වශයෙන් හැඳින්වෙන්න ගත්තා. අද අපි පොදුවේ විශ්වවිද්‍යාල හඳුන්වන්න පාවිච්චි කරන “කැම්පස්” කියන වචනය භාවිතයට ආවෙ මෙන්න මේකෙන්.

මෙන්න මේ සමයෙදි අපේ පුස්තකාලයට එක්වුනු පොතක සටහන් වූ මුද්‍රාවක් තමයි මේ. අපේ විශ්වවිද්‍යාලයේ පුස්තකාලය ගොඩක් පැරණි එකක් වගේම විශාල පොත්පත් සම්භාරයක් සහිත එකක් බව දැකල තියෙන අය දන්නව ඇති. එහි ඇතැම් කොටස් මම දැකලවත් නැහැ. පිරිවෙන් සමයේ සිට එක්රැස්වූ පොත්පත් මෙන්ම පුස්කොල පොත් එකතුවක්ද මෙහි අන්තර්ගතයි. (නූතන ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගෙ මුල්ම සේවා ස්ථානය වුනෙත් විද්‍යොදය පුස්තකාලය බව අහලා ඇති.)

පසුව 1978 දී නැවතත් මේ ලංකා විශ්වවිද්‍යාලය කොටස් 6කට වෙන් කෙරුනා. ඒ අනුව ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ තිබුණු මණ්ඩප 6 ස්වාධීන විශ්වවිද්‍යාල 6ක් බවට වෙන් කෙරුනා. ඒවා තමයි,

• කොලඹ විශ්වවිද්‍යාලය (CMB)
• පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය (PDN)
• ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලය (SJP)
• කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලය (KLN)
• මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලය (MRT)
• යාපනය විශ්වවිද්‍යාලය (JFN)

වශයෙන් මේ දක්වා හැඳින්වෙන්නේ.

මගේ විශ්වවිද්‍යාලය ගැන සිංහල විකිපිඩියාවට මම ලියූ ලිපිය මෙතැනින් කියවන්න. නම නොදන්නා සහෘදයෙක් විසින් එහි වැදගත් දින වකවානු ආදිය සටහන් කරලා ලොකු සහයෝගයක් දුන්නා. ඔහුටත් ස්තූතිවන්ත වෙනවා.

ලඟදි කියවපු පරිවර්තන කෘතියක් ගැනයි මේ. පොතේ නම “උකුසු දඩයම“, පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ ඉන්ද්‍රාණි කරුණාරත්න, ප්‍රකාශයට පත් කරලා තියෙන්නේ විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රයෙන්. පිටු 444 යි. ගාණ නං ටිකක් වැඩියි, රු 480/=.

මේකේ මුල් ඉංග්‍රීසි කෘතිය The Eagle Has Landed. (ඉංග්‍රීසි පොතේ නම සිංහල පොතේ නම එක්ක ගැලපෙන්නෙ නම් නෑ නේද?) ලියා තිබෙන්නේ ජැක් හිගින්ස් විසින් 1975දී. හිගින්ස් කියන්නේ සුප්‍රසිද්ධ බ්‍රිතාන්‍ය නවකතා කරුවෙක්.

මෙය දෙවන ලෝක යුද්ධයේ කතාවක්. හිට්ලර්ගේ මෙහෙයවීම මත ජර්මානු විශේෂ කාර්ය බලකායක් විසින් මිත්‍ර පාකිෂික හමුදාවෙන් සිරගත කරගෙන සිටින බෙනිටෝ මුසෝලිනීව මුදාගන්නවා. මේ මෙහෙයුමේ සාර්ථකත්වයෙන් ඔද වැඩී යන හිට්ලර්ගේ ඊලඟ සැලසුම වෙන්නේ එවැනි විශේෂ කාර්ය බලකායක් එංගලන්තයට යවා අගමැති වින්ස්ටන් චර්චිල් ව පැහැරගෙන පණපිටින් ජර්මනියට ගෙන ඒම. මේ කටයුත්ත බාර වෙන්නේ නාසි හමුදාවේ කර්නල් මැක්ස් රාඩ්ල් ට. හැමදෙනාම මෙය කල නොහැක්ක් බවත්, හිට්ලර් ගේ පිස්සු අදහසක් ලෙසත් සිතා අවඥාවෙන් බැහැර කරන මෙම සැලසුම සැබැවින්ම ඉටු කල හැක්කක් බව රාඩ්ල් තේරුම් ගන්නවා.

රාඩ්ල්ට මූලිකව උදව්කරන දෙන්නෙක් ඉන්නවා. එක් අයෙක් බ්‍රිතාන්‍ය-බෝයර් යුද්ධයෙන් බැටකෑම නිසා ඉංග්‍රීසීන් සමග වෛරයෙන් සිටින කාන්තාවක්, ජොහානා ග්‍රේ. අනෙකා එංගලන්ත පාලනයට විරුද්ධව කැරලි ගසන අයර්ලන්ත ගරිල්ලෙක්, ලියාම් ඩෙල්වින්. මේ දෙදනාගේ උදව්වෙන් රාඩ්ල් සම්පූර්ණ සැලසුමක්  සකසනවා.

මේ කාර්යය සඳහා යවන විශේෂ බලකායේ නායකයා ලුතිනන් කර්නල් කර්ට් ස්ටෙයිනර්. නාසි හමුදාවේ තරුණ රණශූරයෙක්. ඔහු සහ ඔහුගේ විශේෂ පැරෂුට් බලකාය හොර රහසේ එංගලක්තයට ගොඩබැස එහි සිටින ජොහානා හා ලියාම් හා එක්වන්නේ තම මෙහෙයුම ඇරඹීමටයි.

එංගලන්තයේ නොෆෝක් පලාතේ පිටිසර ස්ටඩ්ලි-කොන්ස්ටබල් ගම්මානයේදී මොවුන්ගේ ඉරණම කුමක් වනු ඇත්ද? මෙහෙයුම කෙසේ අවසන් වනු ඇත්ද? මේ ගැන දැනගන්න නම් පොත කියවන්නම වෙනවා. කියවලා බලන්න වටින පොතක්. නාසි හමුදාව යනු යකුන් රැලක් නොවන බවත්, වීරයන්, සැබෑ මිනිසුන් ඔවුන් අතර සිටින බවත් මෙයින් මනාව විදහා දැක්වෙනවා.  එපමණක් නොව රාජකාරිය ලෙස මේ දේ කරන ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික ජීවිත මේ හා ඈඳී ඇති අන්දම කතාවේ පසුබිමින් වෙනම ගලා යනවා. රාජකාරිය සඳහා මුල්තැන දුන් රාඩ්ල්, ඉංග්‍රීසී සංහතියෙන් පලිගැනීමට වෙරදරන ජොහානි, තම පියා වෙනුවෙන් ජීවිතය අනතුරට ලක් කරන ස්ටෙයිනර්, හමුදාවකට සුදුසු නැති ද්‍රෝහී ප්‍රිස්ටන්, දක්ෂයකු වුවත් නොසැලකිලිමත් ඩෙල්වින්, වගේම අන් සියල්ලන් තම දාම් පෙතේ ඉත්තන් පමණක් කරගත් ජර්මන් විශේෂ කාර්ය බලකා (SS) ප්‍රධානී හෙයින්රිච් හිම්ලර් ගේ ජීවිත වලට එබී බලන්නට ඔබ‍ට පුලුවනි.

මේ කතාව සම්පූර්ණයෙන් ඇත්තකුත් නෙමෙයි, සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රබන්ධයකුත් නෙමෙයි. හිගින්ස් කියා ඇති පරිදි 50% ක් සත්‍ය කතාව. ඉතිරිය ඔහුගේ ප්‍රබන්ධ හැකියාව. ඒ දෙක වෙන්කර හඳුනා ගැනීම ඉතා දුෂ්කර වෙන්නේ ඔහුගේ පුබන්ධ හැකියාවත් ඉතා තාත්විත නිසා. මෙම කතාවේ එන සිදුවීම් වලින් සැබැවින්ම සිදුවූයේ මොනවාද යන්න දන්නේ යුද්ධය සම්බන්ධ ගවේශනාත්මක නවකතා රැසක් ලියූ හිගින්ස් ම පමණක් වන්නට ඇති.

මේ කතාව සිනමාවට නැගිලාත් තියෙනවා. ඒත් මේ තරම් දීර්ඝ කතාවක් පැය 2ක පමණ සෙලියුලොයිඩයකට නැගීම නිසා ඒ චිත්‍රපටය ඕනෑවට වඩා වේගයෙන් ගලා යනවා කියලයි මට හිතුනේ. මට නං චිත්‍රපටය ඇල්ලුවේ නෑ එච්චර, මම නම් කියන්නේ මුලින් පොත කියවලා පසුව චිත්‍රපටය බලන්න කියලා. පොතේ දෙවැනි කොටසකුත් හිගින්ස් ලියා තිබෙනවා The Eagle Has Flown කියලා. තවම එය නම් සිංහලට පරිවර්තනය වෙලා නැහැ.

එහෙනම්…. කියවලම බලන්න :)