දිනය නම් හරිහැටි මතක නැත. යම්කිසි රූපවාහිනි චැනලයක සාකච්ඡාවක දී සුනන්ද දේශප්‍රිය (ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍යවේදියෙක්, නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයේ හිටපු කැඳවුම්කරු) කියූ කතාවක් මට තවම මතකය. ඔහු කීයේ දෙමල ඊලාමයේ විමුක්ති කොටි (Liberation Tigers of Tamil Eelam – LTTE) යනු දෙමල ජනතාවගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් පෙනීසිටින සංවිධානයක් බවත්, එනයින් ඔවුන්ට “ත්‍රස්තවාදීන්” යනුවෙන් වැහැරීම වැරදි බවත් ය. එන්ජීඕ රට සල්ලි වලට කහින ඔහු ගැන මට දුක සිතුණු අතර “අනේ කොටින්ගෙ අම්මගෙ විමුක්තිය” යයි ම‍ට සිතුනේ උන් සිදුකල “විමුක්තිකාමී” වැඩ රැසක් මට මතක් වූ බැවිනි.

උපතින් ගාල්ලේ පුරවැසියෙකු වූ මගේ කුඩා කාල‍ය ගෙවුනේ පොලොන්නරුවේය. 1987 දී දෙමල ඊලමයේ විමුක්ති කොටි අරලගංවිල බොරවැව ගමට කඩා වැදී නිරායුධ අහිංසක වැසියන් කපා කොටා මරා දමන විට මගේ වයස එක් වසරකි. ඒ සිදුවීම වූ සැනින් එහි යාමට අපේ තාත්තාට අවස්ථාවක් ලැබුණෙන් තාත්තා ඒ භයංකර දසුන සියැසින් දැකීම‍ටත් කැමරා ඇසට හසුකරගැනීමටත් වරම් ලැබීය. (ඒ ඡායාරූප දැන් විනාශවී ගොසිනි) කිරිකැටි බිලිඳෙක් දෙපයින් අල්ලා බිත්තියක ගසා මරාදමා ති‍බෙනු දුටු ඔහු දැනුදු එය මතක් කර කම්පා වෙයි. ‍මේ මගේ මතකයේ රැඳුනු එවන් එක් ගම්මානයක් පමණි. මම මේ කතා කරන්නට යන්නේ කොටි විසින් හමුදා සෙබලුන් ඝාතනය කිරීම ගැන‍ නොවේ. මගේ මේ වෑයම කොටින්ගේ ඊනියා විමුක්තිවාදය ගැන විමසීමයි.

කොටින් විසින් ඔවුන්ව හඳුන්වාගනු ලබන්නේ දෙමල ජනතාවගේ විමුක්තිකාමියා නැතහොත් දෙමල ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන් වශයෙනි. එහෙත් මෙසේ නිරායුධ සිවිල් වැසියන් මරා දැමීමෙන් එවන් විමුක්තියක් අත් කරගන්නේ කෙසේදැයි යන්න දැනුම් තේරුම් ඇති කාලයේ පටන්ම මට ඇතිවූ ප්‍රශ්ණයකි. විමුක්තිකාමීන් නොව වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන් උන් ත්‍රස්තවාදීන් හා ම්ලෙච්ඡයන් බව පෙනීයනුයේ උන් විසින් සාමාන්‍ය ජනයා කෙරෙහි කරන ලද කුරිරු කම් මතක් කිරීමෙනි. සිංහල/මුස්ලිම් ගම්මාන වලට කඩාපැන නිරායුධ මිනිසුන් අමු අමුවේ ඝාතනය කිරීම, අරන්තලාවේ දී භික්ෂුන් වහන්සේලා කපාකොටා ඝාතනය කිරීම, කැලෑබද ස්ථාන කිහිපයකදීම බස් රථ නවත්වා දෙමල මිනිසුන් ඉවත් කර සිංහලයන්ට වෙඩි තබා පණ අදින්නන් බස්රියටම දමා ගිණි තැබීම, ජය ශ්‍රී මහා බෝ සමිඳු ඉදිරියේ සිල් සමාදන් වී සිටි සැදැහැවතුන් මරා දැමීම, සිරි දළදා සමිඳුන් වෙත බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම, කැබිතිගොල්ලෑවේදී බසයකට ක්ලේමෝ ‍ඇටවීම, විවිධ ස්ථානවල සාමාන්‍ය වැසියන් ඉලක්ක කර බෝම්බ පිපිරවීම, ආදිය මින් කිහිපයක් පමණි. අවසානයේ දෙමල ජනතාවට සැබෑ විමුක්තිය උදා කරනු වස් හමුදා ප්‍රහාර වලින් ගැලවීමට ඔවුන් පලිහක් ලෙස භාවිතා කිරීම, ඒ අසරණ දෙමල මිනිසුන් නිරාහාරව තැබීම, ඒ නරකාදියෙන් ගැලවී ඒමට තැත් කලවුන්ට වෙඩි තබා හා මිනිස් බෝම්බ අටවා මරා දැමීම ආදියද සිදුකිරීමට තරම් උන් දෙමල මිනිසුන්ට ආදරය කලහ. මුදල් හෝ අන් කවර හේතුවක් නිසා කොටි වෙනුවෙන් කහින, පිට කසන, කොටි සිදුකරන්නේ සාධාරණ විමුක්ති සටනක් යයි බෙරිහන් දෙන, සිංහලයන්,‍ දෙමලුන් හා විදේශිකයන්ට මේවා මතක් කර දිය යුතුය.

සියල්ල අවසානයේ කොටි අන්ත පරාජයකට ලක්කිරීමට හමුදාව සමත් විය. තම ජනතාවගේ විමුක්තිකාමීන් බව ලොවට පෙන්වමින්, ඔවුන්ගේ ජීවන තත්ත්වය නැංවීමට කිසිදු දෙයක් නොකර, තමන් සුකුමාර ජීවිත ගත කිරීමේ විපාකය මහ කොටින් හට ගෙවන්නට සිදුවූයේ බල්ලන් මෙන් මැරෙන්නට වීමෙනි. කොටි අතුගා දැමීමේ කර්තව්‍ය‍‍ය මෙලෙස සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ලැබුනේ නිවැරදි මිනිසුන් “ගේමට සෙට් වීම” නිසාම බැව් නොකියාම බැරිය. යම්හෙයකින් 2005දී රනිල් ජනපති වූයේ නම් සියල්ල කණපිට පෙරලීමට තිබුණි. පිලිලය කපා දැමූ බව ඇත්තය. එහෙත් එහි බීජ තවත් තිබිය හැකිය. ඒවාද ඉවත් කිරීම අවශ්‍යයෙන්ම කල යුතුය. තවද නැවතත් මෙවන් පිලිල ඇති නොවීමට, දෙමල ජනතාව ගැන අහිතක් නොමැතිව ඔවුන් හා සහෝදරත්වයෙන් විසීම සිංහල අපේ යුතුකම ය. යුද්ධයේදී සිංහල දෙමල මුස්ලිම් බේදයක් නැතිව මිනිස්සු පරලොව ගියෝය. නැවතත් එවන් අඳුරු යුගයක් උදා නොවන්නට වග බලාගත යුතුය.

මම උපන් මව්බිමට ආදරය කරන සිංහලයෙක්මි. එහෙත් ජාතිවාදියෙක් නොවෙමි. මෙය මේ ලෝක ගෝලය තුල සිංහලයන්ගේ උරුම බිම බව සත්‍යයකි. එහෙත් නූතන ලෝකයේ රටක එක් මනුෂ්‍ය වර්ගයකට පමණක් ජීවත් විය නොහැක. දැන් මේ බිමේ අයිතිය මෙහි ‍වසන සිංහල දෙමල මුස්ලිම් බර්ගර් මැලේ හා වැදි ආදී සියලු ජනතාව‍ට තිබේ. කල යුත්තේ ජාති අනුව මේ බිම කෑලි වලට කඩා ගැනීම නොව සියලු දෙනා සමගිව ජීවත් වීමය. එය ශ්‍රී ලංකා වාසී සියල්ලන්ටම අවබෝධ වීමට තව කොපමණ කලක් යයි දැයි නොදනිමි. එය සියලු දෙනා අවබෝධ කරගත් දින නැවත මෙවන් ගැටලු නිර්මාණය නොවනු ඇත.

මේ ජයග්‍රහණයේ වැඩිම කොටස උරුම විය යුත්තේ තම හිරිමල් යෞවනය රට වෙනුවෙන් කැප කර රණ බිමේදී අභීතව සටන් වැදි රණවිරුවන්ටය. රණ බිමේදී දිවිපිදූ සොයුරන් සදා අප සිත්තුල අමරණීය වනු ඇත. ඔවුන් සියලුදෙනා වෙනුවෙන් මම ශීර්ෂප්‍රණාම ගෞරවය පුද කරමි. එසේම සටන මෙහෙයවූ බලසේනාධිපතිවරුන්, ත්‍රිවිධ හමුදාපතිවරුන්, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම් තුමන් හා දේශීය, විදේශීය සතුරු බලවේග “ෂේප් කර ගනිමින්” ජනතාව ඔහුට බාරදුන් කර්තව්‍යය නිසියාකාරව ඉටු කල ජනාධිපතිතුමාටද මගේ ගෞරවය පුදකරමි. එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලය තුල ලංකාවට විරුද්ධව යෝජනාවක් මතු වී ආවේ නම් මේ සියල්ල වෙනස් වන්නට තිබිණි. එම අවස්ථාවේ ලංකාවේ සහයට පැමිණි පැරණි මිතුරන් වූ චීනය හා රුසියාවට ලාංකික අපගේ ගෞරවය හිමිවිය යුතුය.

මේ සටහන අවසන් කරන්නට සිත්වූයේ මේ දින‍වල දක්නට ලැබෙන රතිඤ්ඤා හරඹයෙනි. ජය සැමරිය යුතුය. ඒත් ඒ සුදුසු ආකාරයට‍ය. තිස් අවුරුද්දක් ත්‍රස්ත ග්‍රහණයේ තිබූ රටක් ඉන් නිදහස් වූ විට ඇතිවන සතුට අතිමහත් ය. ඒත් ලක්ෂ ගණන් මුදල් රතිඤ්ඤා වලට පුලුස්සන්නේ නැතිව ඒවා දිවිපිදූ හමුදා සෙබලුන්ගේ පවුල්වල ජීවන තත්ත්වය නංවන්නට යෙදවීමට හැකි නම් එය අගනේ නොවේද? (අපි වෙනුවෙන් අපි වැඩසටහන යටතේ මියගිය හමුදා සෙබලුන්ගේ පවුල් වලට කියා තැනූ ගෙවල් ඔවුන්‍‍ට දෙන්නේද කුලී පදනමට බැව් ආරංචි ය.) අනෙක් වරද නම් ජාතික ධජය‍ට අපහාස වන අයුරින් සිදුකරන නානාප්‍රකාර විගඩම් සමූහයයි.

මා ඉපදුනේ ද යුද්ධයක් ඇති, බෝම්බ පුපුරණ රටක ය. අනුරාධපුරයෙන් එහා උතුරට මා පය තබා වත් නැත. ඉදින් ලංකාව එකම සිංහ ධජයක් යටතේ එක්සත් වීමේ සතුට මටද හොඳින් දැනේ. සියලු බේද දුරුවී මටත් යාපන‍ය, කිලිනොච්චි, අලිමංකඩ මෙන්ම තම ජනතාව රැවැට්ටූ හා පාවා දුන් පාදඩයෙක් අවසන් සුසුම් හෙලූ නන්දිකු‍ඩාල් කලපුව ද දැක ගැනීමට ඉක්මනින්ම හැකි වේ යයි යන්න මගේ එකම පැතුමයි.

දකුණ නැගෙනහිර බටහිර උතුරද එක කොඩියේ සෙවනේ
එකම දැයක් වී මහ බලයක් වී පෙරටමැ යමු ලංකා
ඉපැදුනු අප හට ලක් පොලොවේ – සුරු විරු කම් උපතින් හුරුවේ
දක්වමු දස්කම් ලක්කම් විස්කම් විස්මවමින් මුලු ලෝ…..